Strona główna -> HODOWLA

KILKA PODSTAWOWYCH INFORMACJI O KONIU HUCULSKIM, MAŁYM, DZIELNYM, WYTRZYMAŁYM, ODPORNYM,CHĘTNYM DO PRACY

UŻYTKOWOŚĆ

Hucuły charakteryzują się dużą inteligencją i wytrwałością w pracy. Nigdy nie traciły kontaktu z człowiekiem, co niewątpliwie przyczyniło się do ukształtowania ich charakteru. Z reguły są to łagodne i pojętne zwierzęta. Dobrze traktowane szybko potrafią to docenić i tym samym odpłacić. W przeciwnym wypadku mogą stać się nerwowe, a nawet złośliwe. Konie huculskie chętnie poruszają się kłusem, dorównując w tym dużym koniom. Są doskonałymi stępakami pod wierzch. Zwoliński pisze o wybitnej użytkowości hucuła jako  konia wierzchowego i jucznego: „ objuczone 100- 150 kg spokojnie przechodzą nad przepaściami, przez rwące potoki....”. mają wrodzoną zdolność do przeskakiwania naturalnych przeszkód, w czasie zadymki śnieżnej kładą się i spokojnie oczekują na przejaśnienie, a drewnianą kładkę na potoku próbują uderzając w nią kopytem. Wykazują dużą odwagę i samodzielność, a wysoki stopień inteligencji pozwala im na pokonanie każdej przeszkody ( przeskoczenie, obejście, przeczołganie się). Hucuł jest silny, wielkiego serca i charakteru, odporny na choroby i ciężkie warunki atmosferyczne, mało wymagający co do paszy jak i warunków bytowania. Spokojny i przyjazny, zawsze chętny do współpracy z jeźdźcem stał się wspaniałym koniem „ rodzinnym”. Obecnie z powadzeniem pretendują do polskiej rasy „ konia rodzinnego” ( podobnie jak haflingery w krajach alpejskich): dla dzieci, młodzieży i dorosłych; pod wierzch, do zaprzęgu i pod rząd  juczny; do rekreacji, do sportu, do hipoterapii i psychoterapii; bardzo przyjazne o spokojnym i łagodnym charakterze, ale równocześnie o żywym temperamencie; nie kłopotliwe w utrzymaniu i obsłudze.

Koń ten nie zawodzi zarówno podczas krótkich wycieczek jak i długotrwałych górskich rajdów. Wręcz idealny dla rozwijającej się w Polsce turystyki konnej. Doskonale sprawdza się w różnych typach zaprzęgów, a także wykazuje dzielność jako wierzchowiec dla młodzieży. Niektóre osobniki nawet bez systematycznego treningu potrafią skoczyć 130- 140 cz. Również w gospodarstwach rolnych jest on poszukiwany ze względu na swą ekonomiczność, gdyż przy swych małych wymaganiach, mniejszą masę ciała rekompensuje sprytem i siłą mięśni. Można przypuszczać, że w przyszłości stanie się bardzo dobrym uzupełnieniem maszyn w gospodarstwach specjalistycznych.

WSPÓŁCZESNY MODEL KONIA HUCULSKIEGO

W oparciu o analizę obecnie hodowanego w Polsce pogłowia koni huculskich oraz na podstawie danych zaczerpniętych z dokumentacji Stadniny Koni Siary, opracowano model konia rasy huculskiej. Uwzględniono charakterystykę występujących najczęściej typów rasowych, wzorzec pokrojowy ze szczególnym uwzględnieniem podstawowych wymiarów, maści i użytkowości koni, a także ich niektóre wartości hodowlane.

Głowa dość ciężka o różnym profilu, szerokim czole ale sucha, szyja średnio długa, raczej gruba, nigdy nie osadzona wysoko, tułów silny, długi, szeroki, o długich i wyjątkowo dobrze wysklepionych żebrach, kłąb niewysoki, ale wyraźnie zarysowany i dobrze umięśniony. Grzbiet długi, prosty lub nieco wklęsły, ale mocny, lędźwie długawe, szerokie i mocne, zad zaokrąglony lub nieco ścięty, bardzo mocny, często przebudowany. Pierś szeroka, łopatka ustawiona stromo co nie uznawane jest za wadę, kościste bardzo mocne, sprawiające przez to wrażenie dużych, często występująca szablastość kończyn tylnych, kopyta o bardzo twardym i elastycznym rogu ale niewielkie. Uzębienie mocne, wolno ścierające się. Zarówno ogiery jak i klacze odznaczają się mocną i jędrna konstrukcją, żywym temperamentem i łagodnym usposobieniem. Przeważa maść gniada w różnych odcieniach, następnie ciemno- myszata, srokata, kara i bułana. U koni gniadych, myszatych i bułanych pożądana jest ciemna pręga ciągnąca się przez grzbiet. Może również występować pręgowanie na łopatkach i nogach. Nie powinny pojawiać się odmiany. Ruch koni tej rasy, w stępie i kłusie, winien charakteryzować się dużą dynamiką, umiarkowaną posuwistością, prawidłową kadencją. Pewne skrócenie chodów wynikające z budowy anatomicznej i warunków użytkowania, nie jest traktowane jako wada.

CHARAKTERYSTYKA RASY KONI HUCULSKICH

Hucuły niewielkie, prymitywne koniki górskie są jedną z najstarszych polskich ras o skonsolidowanym genotypie. Wytworzone zostały na terenie Bukowiny oraz Karpat Wschodnich tzw. Karpat Lesistych, w górnym biegu Czeremoszu, Prutu, Putilli, Mołdawy, Suszawy Tissy. Najprawdopodobniej są potomkami różnych typów koni, jak tatarskich, orientalnych, arabskich, tureckich, koni Przewalskiego, a także koni z krwią norycką. Wydaje się również, że rasa ta kształtowała się głównie pod wpływem środowiska- ostrego klimatu górskiego, przy ubogiej paszy i bardzo prymitywnych warunkach bytowania.

Do dnia dzisiejszego nie wiadomo jednak jakie jest pochodzenie rasy koni huculskiej.

Nazwę swą wywodzą od górali ruskich- Hucułów, ludności o specyficznej kulturze dla których koni odgrywały bardzo ważną rolę w życiu codziennym. Pierwsza wzmianka pisemna o koniach huculskich pochodzi z 1603 roku i zamieszczona została przez Drohostajskiego w „ Hippice”. Autor opisuje tam doskonałe konie górskie, wspaniale sprawdzające się w najtrudniejszych warunkach.

Hodowla na Huculszczyźnie prowadzona była zawsze bardzo prymitywnie. Konie przez większą część roku przebywały na połoninach i tylko w czasie dużych mrozów i śniegów chroniły się do szałasów górskich lub brano je do stajenek przy zagrodach. W lecie żywiły się trawą, w zimie natomiast wypuszczano je do stogów siana, poustawianych na połoninach, przy których pozostawały dniem i nocą. Tylko wyjątkowo w okresach ciężkiej pracy, dokarmiane były owsem lub kukurydzą. Bytowanie w surowych warunkach górskich, stale pod gołym niebem, ciągły ruch w terenach górzystych oraz dalekie marsze pod ciężkimi jukami- wszystko to hartowało konie przez całe pokolenia i wyrobiło w nich zdrowie, odporność, niewybredność i wielką żywotność.

Konie huculskie od lat znane są ze swej dzielności, sprawdzającej się w różnych formach ich użytkowania. Początkowo juczne w okresie po II Wojnie Światowej, przez wiele lat zdawały egzamin w regionach górskich i podgórskich jako konie zaprzęgowe (np. w SK Siary pracowały w zaprzęgach wszystkie klacze matki, w PSO Klikowa większość prac polowych i gospodarczych wykonywano ogierami huculskimi).

            

Komentarze :Dodaj komentarz
Brak komentarzy.
wszystkie komentarze
Odwiedzin :